तारा चाम्लिङ, काठमाडौं, असोज १६ - मिस नेपाल सदिक्षा श्रेष्ठ केही साताअघिसम्म माइक्रो र टेम्पो चढ्थिन्। सार्वजनिक सवारीको धक्काधक्की खाँदै र धुलोधुवाँमा नाक छोप्दै हिँड्नु उनको दिनचर्या थियो। मध्यमवर्गीय परिवारकी सदिक्षा भाग्यमानी ठहरिइन्। १९ वर्षको उमेरमा नेपाल सुन्दरीको ताजसँगै 'चेरी क्यु थ्री' कार हात पर्यो। कार उपहार पाउने उनी पहिलो मिस नेपाल हुन्। यसअघिका मिस नेपालहरू ताज पहिरेपछि बढीमा स्कुटरसम्म चढ्थे। 'अब सदिक्षाले सानसँग ताज सम्हाल्नेछिन्,' पूर्व मिस नेपाल माल्भिका सुब्बा भन्छिन्, 'सुरक्षा र आर्थिक हिसाबले पनि उनका लागि राम्रो हो।'सदिक्षाले गाडी पाएपछि पहिलेका मिस नेपालहरूले सन्तुष्टि व्यक्त गरेका छन्।
माल्भिका सुब्बा
सन् २००२ मा ताज पहिरेर सेलेब्रिटी भइसकेपछि माल्भिकाले निजी सवारी साधनको आवश्यकता देखिन्। बस र ट्याम्पोमा सफर गर्नु अब उनका लागि नसुहाउने कुरा भयो। व्यक्तिगत हिसाबले भन्दा पनि ताजकै इज्जतका लागि। महंगीमा दिनहुँ ट्याक्सी चढ्नु सम्भव थिएन। त्यसैले, उनले होन्डा कम्पनीको 'डियो' स्कुटर किनिन्। जसको किस्ता निखन्न २-३ वर्ष लाग्यो।
उनी केही वर्ष स्कुटरमै कुदिन्। डाकेको ठाउँमा छिटो पुगिने, जाममा धेरै बेर नफसिने र ट्याक्सी जत्तिको पैसा खर्च नहुने हुँदा उनलाई सजिलो पनि भयो। तर, अचेल उनी स्कुटर छोडेर ट्याक्सी चढ्न थालेकी छन्।
किन त?
'हेल्मेटले कपाल बिग्रिन थाल्यो,' सांग्रिला हाउजिङमा कार्यरत माल्भिका भन्छिन्, 'रुघाखोकीले सताइरह्यो। अहिले गाडी किन्ने अवस्था छैन। त्यसैले, महंगै भए पनि ट्याक्सी चढ्छु।'
मिस नेपाल बन्नुभन्दा त्यो सार्वजनिक सम्मान 'साख' जोगाउन गाह्रो परेको उनको अनुभव छ।
जेनिसा मोक्तान
सवारीका मामिलामा सन् २००९ की ताजविजेता जेनिसा मोक्तान अरूभन्दा निकै भाग्यमानी छिन्। कहाँ कसरी पुग्ने भनेर उनले कहिल्यै सुर्ता लिनुपरेन।
व्यापारी बाबुकी छोरी जेनिसाले मिस नेपाल बन्नुअघि नै दुइटा गाडी फेरिसकेकी थिइन्। १८ वर्ष टेक्नासाथ उनले बुबाबाट 'रियो' कार उपहार पाइन्। अचेल स्याङयङको 'काइरन' चलाउँछिन्। कलेज, मिटिङ, सपिङ जहाँ जाँदा पनि उनलाई आफ्नै गाडी सजिलो लाग्छ।
'सार्वजनिक सवारी त सुरक्षितै लाग्दैन,' उनी भन्छिन्, 'ट्याक्सी चढुँ भने पनि सबै चालक राम्रो नियतका हुन्छन् भन्ने छैन।'
गाडी सर्भिसिङमा दिएका बेला भने उनी रातो पल्सर बाइक हाँक्छिन्। 'ए' लेभल पढ्दा उनी यही बाइक चलाउँथिन्। 'कलेजमा एउटा केटाले च्यालेन्ज गरेपछि उसलाई जवाफ दिन पल्सर चलाएँ,' उनी भन्छिन्, 'तर, त्योभन्दा अघि नै मलाई बाइक चलाउने सोख थियो।'
मुड चल्दा स्कुटर लिएर घुम्न निस्कनु उनको अर्को सोख हो।
रुबी राणा
पहिलो मिस नेपाल रुबी राणाको कथा जेनिसासँग मिल्दोजुल्दो छ।
वीरगन्जमा सात कक्षा पढ्दै रुबीले गाडी चलाउन सिकेकी हुन्। १६ पुग्नासाथ लाइसेन्स बनाइन् र निर्धक्क गाडी हाँक्न थालिन्। त्यसयता उनले थुप्रै गाडी फेरिसकिन्। अचेल 'निसान' चलाउने रुबी कहिलेकाहीँ आवश्यकता हेरेर ट्याक्सी र स्कुटर चढ्न पनि धकाउँदिनन्। माइक्रो चढ्नेचाहिँ आफ्नो ब्युटीपार्लरमा सिक्न आउने विद्यार्थीलाई फिल्डमा लैजाँदामात्र हो, त्यो पनि रिजर्भ गरेर।
'मिस नेपाल भइसकेपछि टेम्पो र माइक्रोमा हिँड्न अलि मिल्दैन,' रुबी भन्छिन्, 'आफ्नो स्ट्याटस पनि मेन्टेन गर्नुपर्यो नि।'
यी प्रथम नेपाल सुन्दरीसँग 'आपाचे' बाइक पनि छ। उनी कहिलेकाहीँ मुड चल्दा त्यही बाइक लिएर निस्कन्छिन्। कतिले त बाइक चलाएको देखाएर सोधेका पनि छन्, 'तपाईं मिस नेपाल होइन?'
'म हो भन्छु,' उनले भन्छिन्, 'उनीहरू झन् चित् खान्छन्।'
आफूले यातायातको समस्या भोग्नु नपरे पनि हरेक मिस नेपाललाई गाडी दिने व्यवस्था गरे राम्रो हुने उनको भनाइ छ। त्यसैले, यसपालि सदिक्षाले गाडी पाउँदा उनी दंग छिन्।
'कम्तिमा मिस नेपाल भएपछि गाडी त चढ्नैपर्छ,' उनी भन्छिन्, 'त्यसको अर्कै सान हुन्छ।'
उषा खड्गीउषा खड्गीलाई भने बाइकै प्रिय लाग्छ। 'हतारमा बाइकजत्तिको सजिलो केही हुन्न,' उनी भन्छिन्, 'काठमाडौंको जाममा दिउसो गाडीमा हिँड्नु जत्तिको झन्झटिलो अरू केही हुन्न।'
सन् २००० मा मिस नेपाल जित्दा पाएको पैसाले उनले काइनेटिकको 'स्ट्रिट' बाइक किनेकी थिइन्। अचेल भने गाडी नै हाँक्छिन्, तर साँझका पार्टी वा अन्य समारोहमा जानुपर्दा मात्र।
अफिस र बुटिक दुवै भ्याउनुपर्ने भएकाले गाडीमा समय खेर जान्छ भन्ने उनलाई लाग्थ्यो। छोरी जन्मेपछि भने बर्खा र जाडोमा बाइकमा पछाडि बस्न अप्ठेरो भयो। उनले 'एउटा गाडी त चाहिने रहेछ' भन्ने महसुस गरिन्।
'सेकेन्ड ह्यान्ड भए पनि काम चल्छ, कम्तिमा चिसो, धुलोधुवाँ र पानी त छेकिन्छ,' उनी भन्छिन्। दुई वर्षअघि मात्र श्रीमानसँग मिलेर उनले 'सेन्ट्रो' कार किनेकी छन्।
गाडीको विषयमा उषा आफूलाई 'बिन्दास' ठान्छिन्। 'मिस नेपाल भएकीले गाडी चढ्नुपर्छ भन्ने कहिल्यै सोचिनँ,' उनी भन्छिन्, 'म बिन्दास छु। बाइकमा पनि मास्क नलगाई हिँड्छु। कतिपयले मिस नेपाल भएर पनि बाइक चढेको भनेर गिज्याउँछन्। मलाई फरक पर्दैन। वास्तविकतासँग चल्नु नै व्यावहारिकता हो।'
श्रीमानसँग हिँडडुल गर्दा बाइकमै रोमान्टिक लाग्ने उषाको अनुभव छ। 'गाडीमा सँगै बस्न मिल्दैन। साह्रै फर्मल लाग्छ,' उनी भन्छिन्।
धेरैले मिस नेपाल भएपछि गाडी चढ्नैपर्ने आस राखे पनि नेपालमा सम्भव नभएको उनको तर्क छ। 'कमाइ नै कम हुन्छ। हलिउड, बलिउडका सेलेब्रिटीसँग हामीलाई दाँज्न मिल्दैन,' उनी भन्छिन्।
झरना बज्राचार्य
झरना बज्राचार्य भने गाडी छोडेर स्कुटरतिर लागेकी छन्।
उनी 'कोरोला' गाडी हाँक्थिन्। अहिले 'प्लेजर' स्कुटर कुदाउँछिन्। स्कुटरमा भए कसैले नचिन्ने र जस्तो बनेर पनि हिँड्न सकिने उनको अनुभव छ। त्योभन्दा राम्रो, भनेको ठाउँमा गाडीभन्दा छिट्टै पुगिन्छ।
सुरुसुरुमा उनलाई पनि गाडी चलाउनैपर्छ भन्ने नलागेको होइन। १३ वर्षअघिकी मिस नेपाल झरना भन्छिन्, 'अचेल कसरी जानेभन्दा पुग्न पाए हुन्छ। कुनैबेला त माइक्रो र टेम्पोसमेत चढिदिन्छु।'
समयसँगै बिस्तारै सबै कुरा परिवर्तन हुँदै जाने र त्यही परिपक्वताअनुसार मान्छेले आफूलाई बदल्नुपर्ने उनको राय छ। 'स्कुटर चढ्दा एकदमै स्वतन्त्र अनुभव गर्छु,' उनी भन्छिन्, 'गाडीमा त्यो अनुभूति हुँदैन।'
'पार्टीमा सजिएर जाँदा भने आफ्नै गाडी ठिक।'
सुगरिका केसी
सन् २००५ की मिस नेपाल सुगरिका केसी प्रायः स्कुटरमै हुन्छिन्।
बजारमा धेरैथरिका स्कुटर भए पनि उसबेला आयोजकले दिएको काइनेटिक नोभा उनलाई मनपर्छ। अघिल्लो सालमात्र उनले गाडी लिएकी छन्, 'आई टेन'। तर, पार्टी या कुनै समारोहमा जानुपरे मात्र गाडी चलाउन रुचाउँछिन्।
'गाडीमा चढ्दा बढी जाममा फसिन्छ,' उनी भन्छिन्, 'त्यसैले, स्कुटरै ठिक लाग्छ। मुख्य कुरा त गाडीभन्दा स्कुटर किफायती पनि छ।'
धेरैले मिस नेपाल भएपछि गाडी चढोस् भन्ने चाहना राखे पनि मध्यमवर्गीय परिवारबाट आएकाहरूले पुरा गर्न नसक्ने उनी बताउँछिन्।
'यसपालि सदिक्षाले गाडी पाइन्, धेरै खुसी लाग्यो,' उनी भन्छिन्, 'कम्तिमा यसले उनलाई मिस नेपालको इज्जत धान्न सजिलो हुनेछ।'
from nagariknews online
